Nieuws

 
Het was me weer een weekend.
Allerlei tactieken gepland.
Alleen gingen deze in Den Haag niet op.
Vanwege een gescheurd peloton en 4 mensen op kop.
 
Op de 3e plek van Tessa waren wij natuurlijk apetrots!
Die aansluiting met de kopgroep, zo plots.
Vlak voor het eind, maar precies op tijd!
Wat kan ze toch lekker sprinten die meid!
 
Niet bij iedereen ging het even goed.
We moesten eerder afhaken en dat is gewoon niet waar je het in deze sport voor doet.
We waren wat teleurgesteld, gewoon niet blij.
Ik wilde iets zeggen, maar er kwam niets uit mij.
Door de verkoudheid en de heftige wedstrijd was ik mijn stem even verloren.
Rustig dat het was, maar daar moet iedereen Tessa en Estelle maar voor uithoren.
 
Maar zoals we hadden afgesproken met Annelies.
Vergeet deze wedstrijd, je verlies.
Want morgen is er weer een wedstrijddag.
En dan gaan we daar weer staan met nieuwe energie en een lach.
 
De "nieuwe" energie was er dan niet.
Maargoed iedereen die ziet,
Dat we niet de enige zijn met vermoeide benen.
Maar de teleurstellingen van de vorige dag waren verdwenen.
Iedereen was weer aan het lachen met elkaar.
We hadden praatjes en grappen, maar...
We hadden bij de regiotop dames nog geen winnaar.
 
We waren natuurlijk voor de bloemen naar Haarlem gekomen.
Maar ze hadden daar bomen.
Die bloemen, waarom zo groot?
Je neemt ze met moeite mee en binnen een week zijn ze dood.
 
Voor de wedstrijd zei ik doodleuk, je moest eens weten:
Als ik win mag ik elke week Kaisserschmarren eten!
Ook heb ik even met mijn broer gesproken.
En ben ik even in zijn tactieken gedoken.
Alles grootse praat.
Maar ik was daartoe eigenlijk niet in staat.
Lekker aan t kuchen, en voelde me echt niet lekker.
Toch maar wedstrijd rijden zonder al te veel gemekker.
 
We begonnen aan de wedstrijd.
Met zin, zoals altijd.
Bibberend van de kou.
Met geduw, heel gauw. 
Keep pushing was weer present.
Iedereen wil de beste plek, dat is een marathon element. 
 
Ik bedacht dat ik even iets naar voren moest.
Achter Annelies, daar kwam het gehoest.
Annelies bekeek.
Wie er achter haar zat.
Een zeehond, zo bleek.
Dus dat.
 
Er waren in deze wedstrijd een paar aanvallen geweest.
Maar de rondetijden verbaasde me nog het meest.
Rondjes 35 en 40 wisselde met elkaar af.
Voor mij was dit geen straf.
Ik kon lekker mee met het peloton.
En mijn teamgenootjes observeren voor zover dat kon.
Ik zag ze in het midden en vooraan.
Ik zag een eindsprint bijna al vaststaan.

In de laatste rondes was er 1 iemand vandoor.
Later volgde iemand in haar spoor.
Met nog 10 rondjes te gaan voelde mijn benen verassend goed.
Dat gaf mij moed.
Maar ik wist dat andere dit gevoel met mij zouden delen.
En niet al te veel met hun krachten wilden spelen.
De meeste aanvallers hebben de finish niet solo behaald.
Ze worden namelijk vaak vlak voor de finish ingehaald.
 
Er waren nog vier rondjes te gaan.
Ik nog steeds achteraan.
Iemand viel op dr snuit.
En daar zag ik Rigt languit. 
 
De snelheid werd minder.
En daardoor voelde ik geen hinder.
Ik versnelde in de bocht.
En niemand die de aansluiting zocht.
Ik had na een aantal rake klappen toch echt een gat.
Ik wist niet dat ik dat in mij had.
 
Estelle en Famke hielden het peloton tegen.
En zo werd mijn kans vergroot op een zege.
Niemand durfde het aan.
Om langs deze toppers (!) te gaan.
 
Voor mij was het een lange en zware tocht.
Waarin ik naar het antwoord op de vraag “Waarom doe ik dit’ zocht.
Nog 300 meter af te leggen.
Wist ik even niet wat ik tegen mezelf moest zeggen.
Of het lukt net wel of net niet.
Maar dit is het KLOUS gebied.
Ik keek voor een laatste keer achterom.
Sommige vinden dat misschien dom.
Maar ik zag het gat dat ik had.
En pushte dat laatste energie eruit, wat ik dan nog had.
 
De laatste 100m was alsof ik door de politie achterna werd gezeten.
Maar mijn benen lieten dit niet meer afweten.
Toen ik over de finish kwam.
Mochten mijn armen voor het eerst de lucht in. BAM!
Ik was blij natuurlijk.
Maar besefte het ook niet gelijk.
Ik werd van alle kanten gefeliciteerd.
Door mijn hoofd ging: zijn ze niet verkeerd?
Maar ik had toch echt gewonnen.
Zo blij dat ik dit jaar weer met marathons ben begonnen.
Rigt was mij aan t vertellen hoe het was gegaan.
Ergens vroeg ik me af of ze wist wat ik had gedaan.
Ze bleef maar praten.
En had niks in de gaten. 
Totdat ze mijn naam op het bord zag staan.
En twee armen om me heen zag gaan.
WAAROM ZEG JE DAT NIET ZEI RIGT NOGAL LUID.
#huhhebikechtgewonnen volgt daaruit.
 
De rest had mij de hele wedstrijd niet gezien.
En schrokken van mijn gooi naar de top-tien.
Zo hebben ze mij later gezegd.
Nu op naar Utrecht.
Dan mag de rest een gooi naar het #POAdium doen.
Op naar een pracht seizoen!
Ik zit nu nog steeds over mijn ‘solo’ winst te dromen.
En ben toch wel gaan houden van die ‘bomen’.
Ik heb gewonnen misschien.
Maar ik ben vooral erg trots op het team!
Ff zonder grappen en pret.
Zonder jullie had ik dit niet gered.
Daarom, volgende week.
Voorzie ik iedereen van taart of cake!
 
Suzanne 1e
Annelies 19e
Famke 26e
Estelle 27e
 
En onze pechvogels, met val:
Rigt 36e
Tessa 38e
 
#teamPortOfAmsterdam
#teamyellowfluo
#squadgoals
#teamworkmakesthedreamwork
#keeppushing
#livingontheedge
#alswegaangaanwemetznalle
#POAdium
#huhhebikechtgewonnen
 
Elke wedstrijd komen er nieuwe hashtags bij.
Het zijn er allerlei.
Verschillend van elkaar.
Steeds meer, maar we begonnen met een paar.
 
IMG_3870-1.jpg
Lees meer »

Gierende wind rondom de Elfstedenhal; ja waar anders zouden we zijn dan in het hoge Noorden voor Regiotop numero Uno. Na de eerste Zesbanen wedstrijd in Utrecht een week geleden, hebben we weer het gevoel weer ‘opnieuw’ te moeten kijken waar we staan: weer een aantal andere dames erbij, vijf rondjes meer en zou de snelheid hoger liggen? Na de transponder en afgeronde punten-check hebben we een korte voorbespreking en besluiten maar gewoon te kijken waar het schip strand. Ik opper nog om tweetallen te maken en elkaar steeds op te zoeken, maar dat wuiven de andere meiden een vrolijk weg, conclusie: gewoon lekker rijden dus!

 

De eerste 23 rondjes vliegen voorbij zonder dat we er erg in hebben, uitlooppogingen hebben geen kans. Tessa, Suzanne, Famke en Rigt vormen een POA-blok op kop, maar dan valt er iemand in de bocht en een bocht later gaat ook Estelle, ze staat snel weer op en een hard fluitsignaal klinkt, EHBO op het ijs in verband met de eerste valpartij. Dit geeft Estelle de kans op alle gemak weer aan te sluiten. Na 4 rondjes verplichte rust volgt een herstart en Tessa en ik brengen het peloton weer op gang, waarna Tessa de derde plek in de tussensprint pakt! Er volgt daarna een rust, gevolgd door  weer een aantal snelle rondes en het gaat vrij lang op een lint. Estelle valt weer en houdt het voor gezien voor vandaag. Met nog ongeveer 8 rondes op het bord keert de rust even terug, de samenwerking is goed en we laten, roepen of ‘duwen’ elkaar ertussen waar nodig. Vrij snel daarna probeert iedereen een plekje voorin te vinden, het is een geduw en getrek, het ‘keep pushing’ wordt iets te letterlijk genomen. Met nog 2 rondes voor het einde zit ik goed, maar het hele peloton schuift op de tweede rij langs en Bam we zitten weer achterin. Die top 10 plek kunnen we vergeten. De laatste ronde zitten Tessa, ik en Annelies redelijk dichtbij elkaar. Na de laatste bocht maakt Tessa een onverwachte beweging en doet solidair met Estelle, ze gaat er ook bij zitten. Helaas voor vandaag; maar ach de fruitmand van de tussensprint was al binnen! 

Na de ietwat teleurstellende massasprint stappen we toch enthousiast het ijs af, lekker gereden wel! Na een rondje uitlopen mogen we tijdens de wedstrijd van de beloften, op het -letterlijk- bankje komen zitten bij Victor Plomp; tijd voor een evaluatie. Een van de puntjes is dat we toch tweetallen hadden moeten maken, ‘ha had ik toch gelijk!’.We nemen de overige puntjes mee naar komend wedstrijdweekend: zaterdag Zesbanen in Den Haag; zondag in Haarlem. We hebben er zin in!

Uitslag:
Rigt: 19e
Annelies: 22e
Suzanne: 26e
Famke: 28e
Tessa: 33e 
Estelle: 43e

Rigtregiotop-1.jpgFoto door Ben van Trierum

Lees meer »

Annelies, Estelle, Famke, Rigt, Suzanne & Tessa #TEAMYELLOWFLUO

Door Suzanne Klous

Gisteren in Utrecht was de eerste marathon.

Ik was zo zenuwachtig als het maar kon.

Na vier jaar geen marathon te hebben gereden.

Moest ik iets doen wat ik al een jaar heb vermeden.

Ik besefte mij opeens dat ik moest rijden in een grote groep.

En nam de deelnemerslijst nog eens onder de loep.

51 deelnemers, pfoe dat is wel veel.

En daarvan ben ik een onderdeel.

Eerste marathon, eerste teambespreking met de meiden.

Joris en de twee ervaren dames, waren degene die het gesprek gingen leiden.

Famke, Estelle en ik hadden zoiets.

Laat ons eerst maar kijken, want zo’n eerste marathon is niet niets.

Joris had het gelijk over aanvallen en de wedstrijd hard maken.

Maar ik dacht aan allerlei andere zaken.

Bijvoorbeeld posities kiezen, maar er überhaupt tot het einde bijblijven was wat.

Maar vooral genieten, was de boodschap die Heidi de dag ervoor had.

De tijd voor de wedstrijd ging zo ontzettend langzaam.

Wanneer begon het nou, de zenuwen gierden door mijn lichaam.

Maar daar stonden we dan aan de start.

JA! We mochten beginnen en al snel speelden de zenuwen geen part.

De tips op het begin hielpen me echt.

Verstand op nul, grenzen verlegd.

Eerste rondes lekker voor in het peloton.

Deur dicht voor de rest, maar teamgenoten mochten ertussen, voor zover dat kon.

Ik reed iets te veel op kop voor de eerste keer.

Op een gegeven moment kon ik even niet meer.

Ik belandde wat achterin.

Maar, kon de gaatjes alsnog wel vinden, desalniettemin.

Ik kwam van achteren en wilde naar voren.

Daar moest ik even een treintje verstoren.

Ik zag daar mijn oude teamgenoot en beste vriendin.

Ze zat eerst achter me, helemaal op het begin.

Ik zag het en zonder na te denken riep ik ongegeneerd luid.

‘Lekker pik’…… oh, flapuit!!!!

Ze leek niet echt impressed van mijn opmerking en zat daar maar vooraan.

Dus besloot ik een stapje verder te gaan.

Ze liet ongemerkt een klein gaatje.

Hops daar ging ik en doorbrak het RTC-straatje.

Tessa en Annelies zag ik een paar keer wegrijden.

Rigt probeerde daarbij het peloton te misleiden.

Het was voor ons allemaal wat wennen.

Maar eigenlijk ging het heel soepel, moet ik bekennen.

Teamwork makes the dream work, daar hebben we goed mee gewerkt.

Dat is echt iets wat ons team versterkt.

Even later in de wedstrijd zat Annelies achter mij.

‘Hoe gaat het?’ – Zo vroeg zij.

‘Beetje moe, maar gaat nog.’

‘Ga je nog aanvallen,’ vroeg Annelies toch.

Ik ga echt niet aanvallen dacht ik meteen.

Maar uiteindelijk viel het peloton stil, en kon ik er helemaal omheen.

Ik besloot ervoor te gaan.

Maar er zat een meisje voor me, midden op de baan.

Ik ging er met wat gestuntel omheen.

En mijn zelfvertrouwen verdween.

Wat ben ik hier eigenlijk aan het proberen zo dacht ik.

Ik werd bijgehaald een kreeg van mijn lijf een tik.

Met moeite kwam ik weer tussen de rest.

Maar wel had ik mijn energie voor de eindsprint verpest.

Estelle kwam ik daarna heel vaak tegen.

Die zag ik een paar keer heel vermoeid bewegen.

Ik probeerde haar op een 1 of andere manier te ondersteunen.

Dus ging ik met mijn hand op haar rug leunen.

Ik gaf haar een duwtje zodat ze meteen bij de groep aansluiten kon.

Estelle en opgeven, geen optie, dus ze overwon!

De laatste drie rondjes waren hard, niet normaal.

Ik zat nog steeds achterin, die actie werd mij echt fataal.

Maar opgeven zat er niet in.

En zette al mijn shorttrack skills erin.

Op het rechte stuk ging ik er 10 voorbij.

Belandde in de bocht tegen iemands zij.

Dat gaatje was eigenlijk te klein.

Maar ik kon er net op tijd voor zijn.

Ik schoof nog een paar plaatsjes op.

Mijn benen zeiden eigenlijk stop.

‘Keep pushing’ tot de laatste meter.

Ook al heb je een ijzer minder of een kapotte veter.

Over de finish keek ik pas om me heen.

Links was Famke die stak uit, haar rechterbeen.

Bitch, dacht ik, zomaar plekje voor mij willen.

Had ik toch nog meer energie moeten verspillen.

Gelukkig zag de jury dit ook in.

Ik had d’r nog voor me gelaten, op het begin.

Dus sta ik op plek 25 en Famke op plek 26, zo is het maar net.

Precies zoals ze Max Verstappen op plek vier hebben gezet.

‘Nee, grapje,’ het was echt gewoon nek aan nek.

En een leermoment, dat ik volgende keer echt goed pas op mijn plek!

Meiden ik ben trots op hoe wij het gisteren hebben gedaan!

We hebben aangevallen, we waren moe, maar zijn allemaal blijven staan.

Op naar volgende week in Leeuwarden, of Ljouwert zoals ik van Rigt heb vernomen.

Ik moet nog even bijkomen.

Maar heb genoten, echt!

Van de wedstrijd en van m’n teamies, terecht!

“Keep pushing.”


Uitslag: 

Tessa: 8e

Rigt: 16e

Suzanne: 25e

Famke: 26e

Annelies: 36e

Estelle: 43e
 

#teamyellowfluo #keeppushing #teamworkmakesthedreamwork #Nummer31

IMG_3832-1.jpg

 

 

 

Lees meer »

Zaterdagavond ging de KPN Marathon Cup van start in Amsterdam. Na de goedbezochte presentatie van het boek "Schaatskunst" van teammanager Guus en de aansluitende ploegenpresentaties gingen om 19:15 de Topdivisie dames van start.

De dameskoers over 80 ronden werd een aantrekkelijke wedstrijd waarin vijf vrouwen een ronde voorsprong op het peloton namen. Simone (53e) en Ellen (37e) finishten netjes in het peloton. Debutante Melissa liet zien het niveau ook aan te kunnen en finishte ook in het peloton (34e).

Om 20:30 ging het programma verder met de Topdivisie herenkoers over 125 ronden. Onze mannen lieten zien scherp te kunnen koersen en zaten vaak mee in de aanvalsgroepen. Nieuwkomer bij de ploeg Sjaakwist zich in de groep van 21 man die een ronde voorsprong pakte te schaatsen. Bij terugkomst in het peloton werd hij goed ondersteund door zijn ploeggenoten, maar helaas gooide krampen roet in het eten en kon hij in de finale helaas niet meedoen om de ereplaatsen. Mark (29e) en Niels Overvoorde (44e) reden hun eerste koers met groen beennummer op knappe wijze uit. Niels Immerzeel pakte onderweg de 2e plaats in de premiesprint mee!

De Beloften mochten om 22:00 het slotstuk leveren in hun wedstrijd over 100 ronden. Onze jongens reden gretig. Cas wist met vier medeaanvallers het peloton op een ronde te zetten en zette daarmee een goede stap richting een mooi resultaat. In de finale van het peloton wist Joeri het publiek op de banken te krijgen door met een fraaie solo naar de 6e plaats te rijden. Victor (14e), Ivar (24e), Koen (50e) en Roy (55e) finishten in het peloton. In de finale gingen de vijf koplopers lange tijd bijna schuifelend over het ijs, loerend naar elkaar. In de spannende slotronde wist Cas de eerste podiumplaats van het seizoen te bemachtigen: 3e! Daarnaast pakte hij de witte trui voor de leider in het jongerenklassement.

De kop is eraf! Op naar volgende KPN Cup in Leeuwarden!

Lees meer »

 

Trillend, zinderend van opwinding opent iedere marathonschaatser elk jaar weer het nieuwsbericht waarin de kalender bekend wordt gemaakt. Waar en wanneer en met wie zal er worden gestreden? Sommige wedstrijden krijgen een kruisje. Daar moet het gebeuren. Op natuurijs uiteraard. Het NK kunstijs zonder twijfel. Maar bovenaan de lijst staat voor de rijders van Team Port of Amsterdam / SKITS met stip: DE JAAP EDEN TROFEE.

Het is de traditionele opening van het seizoen op onze eigen baan. Waar altijd veel volk langs de kant staat. Waar familie en vrienden naartoe komen. Waar sponsoren nieuwsgierig komen kijken naar de verrichtingen van de rijders uit hun stal.

De schaatser weet het, hoort het en ziet het. Er is wel een besef maar het gebeurt aan de oppervlakte van zijn gevoel. Aan de buitenkant van zijn huid. Het is afleiding.

Tot het eerste startschot klinkt, is de marathoneur in zichzelf gekeerd. De hele zomer van afzien en nog meer afzien heeft zich opgebouwd naar dit moment. Alles in de schaatser wil het weten, maar hij heeft geen antwoord op de vraag: hoe goed ben ik? Hij verlangt naar het meetmoment. Hij deinst er ook voor terug. Het gaat confronterend zijn. Alle fantasieën, scenario’s, wensen, angsten zullen die eerste wedstrijd stollen tot zijn of haar eerste prestatie.

Deze spanning zie je in de ogen van de rijders als ze aankomen op de ijsbaan. Gesprekken zijn geen dialogen. Ogen schieten schichtig heen en weer, zonder focus op iets of iemand. Het lichaam is alert voelt pijntjes die er niet zijn. Er borrelt van alles. Een ongemakkelijk kusje van vriend of vriendin. Een overbodige knuffel van een vader of moeder. Een lastige vraag van een gefascineerde sponsor.

Ga weg! Aan de kant! Laat me! Je ziet dat de rijder zich inhoudt. Nog even moet hij leven met zijn onzekerheid.

Als het startschot uiteindelijk klinkt, zie ik de bevrijding bij het peloton. Het trekt rustig in gang. Even zoeken naar een plek en een slag. Bij het ingaan van de eerste bocht ziet men opgeluchte koppies. Ze mogen weer.

Tijdens de Jaap Eden trofee ziet u sportlijven tot even komen. Alles in de marathonschaatser schreeuwt: JAAAA, LAAT MIJ MAAR SCHAATSEN!

Tot zaterdag.

Lees meer »