De grootste marathonschaatsploeg in het peloton! Met ploegen op alle niveaus bij zowel de dames als heren strijdt Team Port of Amsterdam / SKITS in alle categorieën om de winst.

Team Port of Amsterdam / SKITS wil een platform bieden voor studenten uit Amsterdam en omgeving om zich te kunnen ontwikkelen binnen de marathonschaatssport. Dit kan zijn als (marathon)schaatser, trainer, ploegleider, management of in één van de andere functies binnen het team. Door middel van het Team komen organisaties zoals de UvA, VU en hun sportcentra, Port of Amsterdam en andere partners, de marathonschaatswereld en natuurlijk studentensportvereniging SKITS samen; hierdoor krijgen alle betrokkenen kansen om zich in een uitdagende omgeving te ontwikkelen.

 

Heel jammer van Boer zoekt Vrouw, maar er moest gekoerst worden. Want: Finale. Erop of eronder. Voor Melissa vooral dan. Met een voorsprong van 4,8 punten was het toch nog even spannend. De halve familie Van Pierre was uitgerukt om de ontknoping van het Zesbanentoernooi van dichtbij mee te maken. Ik was blij dat ik niet in haar schaatsen stond. Maar ook Annelies, Rigt en ik zouden er natuurlijk alles aan doen om Melissa op 1 te houden.

Door Anneleen Zijl

De wedstrijd was een aangename verrassing. We hadden, denk ik, allemaal niet gerekend op zo’n actieve wedstrijd. Maar dat soort wedstrijden ligt ons meestal wel. Vanaf de eerste ronde rijden groepjes weg, en bijna altijd zit er YellowFluo mee. Maar 45 ronden zijn tien meer dan normaal, en dan heb je ook nog ergens zo’n premiesprint. De eerste helft komt dus niets weg. Na de sprint gooit Melissa ook nog even de knuppel in het hoenderhok. Hopend dat ze weg kan komen, parkeer ik mijn kont mooi voor de nummer twee in het klassement. Ik hoor haar ongenoegen achter me en voel me nu echt een aso, maar op een zondag kan je zondags rijden. Ook deze aanval is echter nog te vroeg.

Vlak daarna zit ik achter Sara van Vliet, en het peloton waaiert uit en gaat staan. Nu. 'Buitenom!' zeg ik tegen en d'r. En daar gaan we. Port of Amsterdam is een heel sociale ploeg. Waar in Zweden de banden met de MIA Ladies werden aangehaald, vond gister een prettige samenwerking plaats met team Mastermind; Denise van der Hulst blijkt ook mee te zitten. Sara moet na een paar ronden lossen, dus we rijden met z’n tweeën door. In het begin lijkt het erop dat we weer bijgehaald gaan worden. Toch wordt het gat weer groter. Achteraf hoor ik dat Rigt goed afstopwerk doet.

Zo gaan de rondjes voorbij. Het begint lang te duren en hier en daar pijn te doen. Iemand zei een keer dat je in de kopgroep elkaar een beetje moet oppeppen. Dus ik dacht, laat ik dat eens proberen. Met nog negen rondjes op het bord vertel ik Denise dat we dit niet meer uit handen gaan geven. Wíj staan straks op het podium. Al is het maar om mezelf gerust te stellen. Maar het begint er steeds meer op te lijken dat we het gaan halen. Ik hoop dat de rest de sprint mooi kan afmaken, en zit na te denken over hoe ik dit het beste kan afronden. Uiteindelijk besluit ik na de laatste wissel de kop niet meer over te geven. Het spant erom, maar Denise komt er niet meer overheen.

Rigt en Annelies eindigen op plaats 19 en 21. Onze kopvrouw eindigt één plek achter de nummer twee in het klassement, en stelt daarmee de toernooiwinst veilig. Wij zijn tevreden, coach Anna ook. M’n zusje heeft het me nu vergeven dat ik het laatste stukje lasagne had opgegeten, dus ik kan ook weer naar huis. Eerst nog even de prijzen in ontvangst nemen. De top tien van het klassement kreeg dit jaar ook nog wat glimmend vaatwerk. Ondanks mijn onbenullige achtste plaats smaakten mijn bammetjes er vanochtend niet minder om!

melissa1.jpg

ploeg2-1.jpg

bord.jpg

Lees meer »

Het peloton was erg rustig voor de start, met hier en daar de gebruikelijke grappen over en weer tussen de rijders. De rustigheid was misleidend, als een stilte voor de storm, want de storm die ging komen. De top-20 was weg en dat was voor de rijders van de 2e en 3e rang, waaronder ik, het teken om voor eigen kans te gaan, en voor de C-rijders was het de laatste wedstrijd om jezelf te laten tonen dat je Beloftendivisiewaardig bent. Vandaag stonden we maar met zijn drieën aan de start, onze C-rijder Casper Zuurveld, Naturalicious man Jeroen Janissen en ik, samen met vervangend ploegleider Casper Helling hadden we snel de plan van aanpak gemaakt met het denkbeeldige lijstje van in de gaten houdende rijders.

Door Koen de Best

Meteen vanaf het startssein vlogen de aanvallen over en weer, Jeroen en ik attent van voren. Een grote groep springt weg en ik zie in een oogopslag dat het serieus is, veel mannen vanuit de voorbespreking zitten erin. Nog net op tijd weet ik er naartoe te springen, met veel moeite en na veel rondjes weet ik erbij aan te sluiten. Na nog geen 30 rondjes is de eerste groep van 14 man rond. Puffend probeer ik voorin het peloton te blijven, reageren op de grote groep jongens die onrustig zijn en nog een keer willen. Na een paar harde beurten met Jeroen om twee koplopers terug te pakken, pak ik zelf even de rust.

Dit is maar voor korte duur want vooraan zie ik weer een grote groep wegspringen, met daarmee velen van de eerste kopgroep. Met hangen en wurgen en met de hulp van Jeroen weten wij ons er nog net op tijd bij te komen en we gaan weer rond. Met nog 20 rondjes te gaan valt Casper en helaas word hij net voor het pelotonsprint gedubbeld. Ik merkte dat er veel verwarring was in het peloton, de ploegleider zelf wist het ook niet meer en bracht Jeroen zo in de war dat hij met het peloton afsprintte. Ik zat er doorheen, in ieder geval mentaal, en verlies de aansluiting. Ik rij nog alles op alles om niet laatste te worden en in de laatste ronde pers ik er nog een eindsprint uit om uiteindelijk als 6de de meet te passeren.

Tevreden over mijn wedstrijd meld ik mij bij de ploegleider, na een korte nabespreking komen wij tot dezelfde conclusie, kon ik echt niet of dacht ik dat ik niet kon. Gezien mijn laatste ronde denk ik dat het het tweede was. Nog veel te leren dus voor de volgende keren en om de stap om een rondje te pakken tussen het volledige B-peloton te maken. De A’s zullen volgende week in Zweden zitten, terwijl de B’s zich zo twee weken volledig kunnen focussen op de finale in Amsterdam, waar wij het ploegen- en jongerenklassement kunnen winnen en met heel veel geluk nog misschien het oranje binnen kunnen slepen.

Marathon-Deventer-PortofAmsterdam-Beloften-27-1.jpg

Marathon-Deventer-PortofAmsterdam-Beloften-8-1.jpg

Marathon-Deventer-PortofAmsterdam-Beloften-9-1.jpg

Lees meer »

Het is vrijdagavond al laat als ik met mijn vader en mijn vriendin de auto parkeer bij De Meent in Alkmaar. Deze wedstrijd hebben de C’s ongeluk. Alkmaar rijden we altijd laat, maar deze keer starten we ook pas als derde. Het is dus al kwart voor 11 als ik het ijs op stap. Samen met Jesper en Bobbie hebben we een plan opgesteld om deze koers tot een goed einde te brengen. Ik kan nog een plek in de top tien bemachtigen in het eindklassement, ergo promotie naar de Beloften voor aankomend seizoen, en de jongens willen voor mij rijden. Daar ben ik ze al voor de start dankbaar voor!

 
 
De koers begint gelijk explosief, jongens proberen weg te springen en hier en daar ontstaat er een gaatje. Samen met Bobbie en Jesper rijden we elk gaatje dicht. Ik merk wel dat ik het erg warm heb, dus m’n pak gaat stukje bij beetje open. Na een ronde of 10 á 15 rijd er een grote groep weg. Ik zit achter Bobbie, en we komen direct op kop van het peloton. Ik zie dat dit wel eens de beslissende groep kan zijn, en ik schreeuw naar Bob dat we nú moeten gaan rijden. Bobbie begint met een geweldige aflossing van 2 rondes. Ik neem over, en doe een aflossing van 200m. Ik krijg het steeds warmer, dus mijn rits gaat nog wat verder open. Ik voel de hitte op mijn benen slaan, en de rondjes komen steeds moeilijker. Grotendeels dankzij het werk van Jesper en Bobbie, en ik moet toegeven mijn kortere aflossingen, komt de kopgroep langzaam maar zeker weer dichterbij. 
 
Ik voel dat de hitte nu echt in mijn benen begint te lopen. Rits nog maar een stukje verder open. Het peloton heeft blijkbaar ook moeite met de snelheid, want als we bijna bij de kopgroep zijn, begint het peloton te versplinteren. Ik zit ergens aan de achterkant, en zie de eerste splinter van wat over is van het peloton aansluiten bij de kopgroep. "DOOR BLIJVEN RIJDEN!” Gaat als een mantra door mijn hoofd. Niet veel later zie ik het hele peloton overeind komen. Ik haak weer aan, en kom even op adem. De rits van mijn pak gaat nog wat verder open. 
 
Op dat moment zie ik Sjors en Wabe wegrijden. Ik wil er achter aan, maar dan schieten de woorden van Joris door mijn hoofd: “Gewoon een goede uitslag rijden, geen gekke dingen doen”. Dus ik blijf in het peloton zitten. Iedereen in het peloton is moegestreden, en ik merk dat er nog maar weinigen zijn die niet al de laatste krachten aan verzamelen zijn voor de eindsprint. 
 
Ik zoek een goed plekje in het peloton op, en rij lekker mee. Op 7 rondes voor de finish horen we dat de bel op 6 komt. Sjors en Wabe zijn dus rond. Ik zit op plek 7 of 8 van het peloton, en Jesper zit volgens mij een paar plekken achter me. Bob ben ik al een tijdje kwijt. Mijn eindsprint is dit hele seizoen al goed, dus ik heb vertrouwen in nog een goede finish. Op de bel zit ik nog steeds op de 7e/8e plek, ik probeer binnen door te gaan in de voorlaatste bocht, maar ik zit opgesloten. Op het rechte stuk kom ik er ook niet voorbij, dus ik blijf zitten en ga voor een goede laatste bocht, en dan hopen dat er een gaatje valt. Uiteindelijk kom ik binnendoor, maar het heeft me een hoop snelheid gekost. Ik kruip nog een keer in mijn hoeken en probeer het laatste rechte stuk nog alles eruit te schaatsen. Ik zit helemaal binnen, en zie in mijn rechter ooghoek twee andere gasten op ongeveer dezelfde lijn rijden als ik. Dat wordt dus krap. Uiteindelijk word ik 3e of 5e van het peloton. Sjors en Wabe maken uit wie er de winnaar wordt, en ik ben tussen de 5e en 7e plek geëindigd. 
 
Achteraf blijkt dat ik net te kort ben gekomen, 7e plek als resultaat. Jesper wordt 21e, helaas net buiten de punten, en als ik van het ijs af ben hoor ik dat Bob gevallen is.  Dankzij mijn 7e plek heb ik nog zicht op een top 10 klassering. Deze 7e plek was vooral door de bergen werk die Bobbie en Jesper verzet hebben, zonder hun hulp had ik het niet gered. Wat moet je toch zonder je geweldige ploegmaats, helemaal niks!
 
Na de wedstrijd snel weer naar huis, want ik mag de dag erna starten in de doorstroomwedstrijd in Deventer. Maar daar mag iemand anders over schrijven! 
 
6Banen-Alkmaar-Heren-5-1.jpg
6Banen-Alkmaar-Heren-16-1.jpg
6Banen-Alkmaar-Heren-7-1.jpg
 
 
Lees meer »

Twee weken geleden kwam ik terug van mijn eerste ‘Weissensee ervaring’. Deze ervaring heeft heel veel indruk op mij gemaakt. Sportief gezien waren het tien fantastische dagen. De omgeving was prachtig en bijzonder om te zien dat er een dorp vol mensen is die gek zijn van schaatsen. Hier heb ik kunnen ervaren hoe diep je kunt gaan op een wedstrijd over 200km en hoe ’s avonds iedereen alweer hersteld lijkt te zijn bij de traditionele bingo.

Door Melissa van Pierre

Op zaterdag werd de Aart Koopmans Memorial afgelast en vertrokken wij een dag eerder naar huis dan gepland. Op zondag ging de Zesbanenwedstrijd in Rotterdam gewoon door. Als je op plaats één in het klassement staat en de concurrentie gaat, kun je niet thuis blijven. Zonder teveel verwachtingen vertrok ik richting Rotterdam. Met de warming-up voelde de benen al niet echt zoals ze normaal voor de wedstrijd voelen, maar wat wil je na de Weissensee en een dag na een dertien uur durende autorit.

De wedstrijd ging van start met voorafgaand het standaard praatje van de jury en als klassementsleidster de loze ronde op kop. Wat vervolgens gebeurde heb ik alweer ver weggestopt. Er ontstond een kopgroep in de Rotterdamse tunnel met daarbij alle dames die bovenin het klassement staan, maar ik zat er niet bij. Met het peloton, dat kleiner was dan de kopgroep, probeerden we terug te komen naar de kopgroep, maar tevergeefs. Ik probeerde, maar het lukte mij niet. Mijn bochten liepen niet lekker, had shakende benen en stomme pijntjes die ik niet kende. Na het onverwachts klinken van de bel voor de laatste ronde, werd er nog een soort sprint ingezet waar ik kansloos verloor. Ik wilde letterlijk door het ijs zakken. Ik ben mijzelf in deze wedstrijd keihard tegengekomen en heb ondervonden wat voor slechte verliezer ik ben!

Na deze mentale klap moest ik mijzelf in ruim anderhalve week herpakken voor de volgende wedstrijd van het Zesbanentoernooi in Alkmaar. Ik had voor mijn gevoel mijn comfortabele voorsprong verspild en moest en zou er alles aan doen om deze paar kostbare punten voorsprong te behouden. Er werd mij van alle kanten motiverende woorden toegesproken en het strijdplan werd opgezet. Ik kan mij niet herinneren dat ik dit seizoen zenuwachtig voor een wedstrijd ben geweest, maar vrijdagavondknaagde deze vervelende zenuwen toch echt aan mij.

De wedstrijd ging van start en er werden een paar vergeefse ontsnappogingen ingezet. Nog tien ronden voor het einde was het wel duidelijk dat de wedstrijd in een sprint zou eindigen. Het tempo lag deze ronden wat lager en dan krijg je tijd om na te denken... zenuwen die toch weer boven komen; wat moet ik doen? Ik manoeuvreerde mij tot voorin het peloton en werd bijgestaan door mijn ploeggenootjes. Annelies startte de sprinttrein en Anneleen zette hem voort, waardoor ik de laatste ronde af kon maken en eindigde op een tweede plaats. Yes dat voelt lekker! Volgende week is de laatste wedstrijd van het Zesbanentoernooi in Utrecht en zal ik er alles aan doen om de eerste plaats in het klassement te behouden.

Ploeggenoten bedankt voor deze wedstrijd en fijne samenwerking!

6Banen-Alkmaar-Dames-2-2.jpg6Banen-Alkmaar-Dames-15-2.jpg

Lees meer »

Beloften Niels Immerzeel en Mark van der Harst zullen volgend seizoen namens Port of Amsterdam/SKITS gaan debuteren in de Topdivisie. Het tweetal komt dit jaar uit voor de Beloftenformatie van de Amsterdamse studentenploeg. Immerzeel stond lang aan de leiding in de KPN Marathon Cup en Van der Harst won twee wedstrijden waaronder het kampioenschap van Noord-Holland/Utrecht waar hij verschillende Topdivisierijders klopte.

"Na de goede prestaties in het beloftenteam van Port of Amsterdam/SKITS willen we graag door met deze talentvolle schaatsers", zegt Casper Helling, ploegleider van de Heren Topdivisie. Niels Immerzeel won de tweede wedstrijd in de KPN Marathon Cup en stond lang aan kop in het algemeen klassement. Het Oranje leiderspak lijkt nu een prooi voor concurrent Kevin Hoekstra maar Immerzeel gaat het Witte jongerenpak met een voorsprong van 40 punten op zeker mee naar huis brengen. Ook op natuurijs reed hij zeer aanvallend en was op het ONK en de Alternatieve lang onderdeel van kopgroepen.

Mark van der Harst won de openingswedstrijd en droeg dus ook het oranje pak. Toen Immerzeel het van hem overnam heeft hij zich vaak opgeofferd voor het team. Een andere opvallende prestatie was zijn overwinning in het Gewestelijk kampioenschap van Noord-Holland/Utrecht waar hij Topdivisierijders Jouke Hoogeveen en Stefan Wolffenbuttel klopte. In de zogenaamde doorstroomwedstrijden, waar de eerste twintig Beloften starten in de Topdivisie, liet hij een aantal keer zien mee te kunnen op dat niveau.

Teambaas Guus Heijnen is in zijn nopjes met het doorstromen van deze rijders. "We bewijzen jaar op jaar dat we talenten klaarstomen voor de Topdivisie. Mark is zelfs de 6e rijder die we van C- naar A-niveau hebben begeleid. We hebben dus een opleiding die werkt."

Mark2-3.jpg

Mark-5.jpg

nst29okt2016-n-imm-3.jpg

Niels-3.jpg

Lees meer »