Team Port of Amsterdam / SKITS

Team Port of Amsterdam / SKITS

De grootste marathonschaatsploeg in het peloton! Met ploegen op alle niveaus bij zowel de dames als heren strijdt Team Port of Amsterdam / SKITS in alle categorieën om de winst.

Team Port of Amsterdam / SKITS wil een platform bieden voor studenten uit Amsterdam en omgeving om zich te kunnen ontwikkelen binnen de marathonschaatssport. Dit kan zijn als (marathon)schaatser, trainer, ploegleider, management of in één van de andere functies binnen het team. Door middel van het Team komen organisaties zoals de UvA, VU en hun sportcentra, Port of Amsterdam en andere partners, de marathonschaatswereld en natuurlijk studentensportvereniging SKITS samen; hierdoor krijgen alle betrokkenen kansen om zich in een uitdagende omgeving te ontwikkelen.

 

Samen met mijn vaste carpoolmaatje Annelies, reden we richting Huize Zuilen om daar voorafgaand aan de wedstrijd in Biddinghuizen een heerlijke sportersmaaltijd te nuttigen. Dit gaf mij de gelegenheid om de wedstrijdvoorbereiding van ploeggenoot Anneleen te observeren. Anneleen, winnares van de afgelopen Zesbanenwedstrijd is een echte natuurijsspecialist. Misschien kan ik hier nog wat van leren. Anneleen zit nerveus aan de tafel, staat weer op en loopt naar haar schaatsen, al een tijdje niet geslepen, zou het hier nog op gaan vanavond? Oja, nog reepjes en een bidon nodig voor tijdens de wedstrijd. Annelies en mijn bord is al geruime tijd leeg, maar Anneleen haar zenuwen zijn minder hongerig.

Door Melissa van Pierre

Uiteindelijk met voldoende energie richting Biddinghuizen. Een koude dag, waarbij de nodige thermokleding nodig was. Voor Annelies en mij de eerste wedstrijd op Biddinghuizen, de nodige tips van Anneleen waren zeer welkom. 

Met een wat gehaaste jury, een gehaaste start. 25 kilometer, welgeteld 10 ronden staan op het rondebord. Een afstand die wij tijdens de wedstrijd niet heel vaak rijden. De dames gaan met een flink tempo van start. Ik als echte diesel ben nog niet voldoende warm en moet aardig aanpoten om dit tempo te volgen. Bochten rechtsom, andere ijskwaliteit en achter op het parcours een uitgevallen bouwlamp waardoor het erg donker is, zijn factoren waar ik de eerste ronde flink aan moest wennen.

Al snel kom ik in mijn vertrouwde ontspannende, gefocuste fase, waarin de wedstrijd mij voorbij vliegt. Ik zie Anneleen geregeld voor in het peloton, maar zie zelf niet goed de mogelijkheid om daar te komen. Halverwege de wedstrijd denk ik: ‘pfoe pfoe, de dames hebben er echt zin in vanavond!’. Voor mijn gevoel werd er stevig doorgereden. Ik heb Annelies in de wedstrijd een paar keer gezien, maar we kunnen maar weinig woorden uitwisselen en niet veel voor elkaar betekenen.

Twee ronden voor de finish word ik wakker en laat ik de ontspannende fase achter mij. Ik kruip naar voren waar ik de ruimte van Anneleen krijg om voor haar plaats te nemen. Er rijdt een andere dame met hoog tempo uit het peloton weg. Ik sleur een flink stuk aan kop om de dame terug in het peloton te krijgen, wat uiteindelijk lukt. Koppositie in de eindfase, niet mijn favoriete positie. Sprint aantrekken is niet mijn ding, ik weet dat dan iedereen sowieso over mij heen vliegt in de laatste meters. Mij terug laten zakken in het peloton is ook geen slimme zet, want niemand laat mij er dan meer tussen.

Dus zo blijf ik maar eventjes op kop rijden. Wanneer een paar dames de demarrage inzetten kan ik aanhaken en zo zit ik op een derde positie een halve ronde voor de finish. Door het donker kan ik tijdens de wedstrijd maar moeilijk het parcours in mijn hoofd krijgen, niet echt slim voor mijn gevoel, maar ik krijg het niet voor elkaar. Wanneer komt die ene bocht nou voor de finish? Het is vechten daar voorin om je positie te blijven behouden, maar het lukt mij om te blijven zitten. De sprint wordt aangetrokken, oja daar is de bocht voor de finish, en ik ga mee. Ik zit achter een dame waarvan ik weet dat zij goed kan sprinten en zo kom ik over een brede finishlijn met het hele peloton om mij heen. Tevreden ben ik over de wedstrijd, maar wat is de uitslag?

De uitslag laat even op zich wachten, maar ik ben vijfde geworden! Anneleen zesde en Annelies zeventiende. Ik heb een voldaan gevoel en heb mij tijdens deze wedstrijd ontzettend vermaakt op het parcours van Flevonice. De kriebels voor de Weissensee worden alleen maar groter! 21 december is de volgende wedstrijd op Flevonice bij de landelijke dames, het dubbele aantal ronden en waarschijnlijk ook veel meer snelheid… hier moet ik mij mentaal nog even op voorbereiden.  

Lees meer »

Waren het mijn nieuwe, knaloranje veters? Was het de pasta pesto die ik al bijna de hele week at, en die onderhand aardig m’n neus uitkomt? De afwezigheid van ouders? Geen idee. Na mijn (relatieve) dieptepunt van drie weken geleden is de wedstrijd van vrijdag een absoluut hoogtepunt.

Door Anneleen Zijl

Deze week vroeg ik me herhaaldelijk af welke ijsbaan dat ook alweer was, die in Alkmaar. Marnicks thuisbaan, maar verder? Ik gokte op die ijsbaan met dat turntoestelachtige zitmeubel in de hal. Eenmaal daar, bleek dat m’n geheugen me niet in de steek had gelaten. Weer voel ik de stress van het moment waarop ik vorig jaar vijf minuten voor de start mijn schaatsveters kapot trok. Nouja, daar zou het dit keer in elk geval niet aan liggen.

Voor de dames dit keer 35 ronden in plaats van 45. Bij de voorbespreking nemen we de plannen door. Gaan we voor kort maar krachtig? Joris zegt dat we vooral goed moeten nadenken over het moment waarop we wegrijden, of het dan kans van slagen heeft. Een half uur voor de start komt er een ijshockeyer de kleedkamer binnenvallen. Oh nee, Annelies in motoruitrusting. Afslag gemist of iets dergelijks. We zijn compleet!

De scheidsrechter heeft een beetje haast. We krijgen één ronde om in te rijden. Op het fluitsignaal verzamelt iedereen zich bij de start. Melissa mag als leidster in het klassement de loze ronde op kop rijden en de ongeduldige KNSB-jas begint een beetje te drammen om nummer 31. Rustig neemt ze nog even de tijd om haar veters te strikken. Bij ons fietsgroepje in Lelystad zouden ze dit denk ik classificeren als ‘vedette-neiging’, maar Melissa laat zich gewoon niet opjutten en dat is heel goed.

Dan gaan we van start. Ook Judith zit voorin en neemt de kop van Melissa over. Anna en Annelies zitten in de buik van het peloton. Team YellowFluo heeft voorlopig de touwtjes in handen. Zelf ben ik een beetje aan het knoeien. Als ik op een gegeven moment naar achter kijk, en niemand zie, bedenk ik me dat ik als de wiedeweerga moet gaan schuiven. Dan gaat het beter. We zitten een paar keer bij wat uitlooppogingen, maar er komt niets weg.

De tussensprint laat ik lopen. Rotdingen vind ik dat. En als je Marnick mag geloven, rijd je in Alkmaar dan voor een kist aardappelen, dus dan pas ik helemaal. Melissa en Annelies versnellen, en Annelies pakt de derde premie. Daarna houden ze het tempo vast. Nu afstoppen. Anna doet goed werk, maar moet er, net als Judith, af vanwege haar schenen. Heel jammer, want ik denk dat beiden prima in staat zijn om uit te rijden. Judith is loeisterk, en als Anna ongeblesseerd net zo kan schaatsen als ze autorijdt, mag het peloton zijn borst nat maken. Maar ook deze groep komt niet weg.

Als ze gaan staan en uitwaaieren in de bocht, neem ik stilletjes de binnenbocht. Zomaar krijg ik honderd meter. Joris roept dat ik rustig door moet rijden, dus dan doe je dat. Op een gegeven moment krijg ik het rondenbord in het oog. Nog negen ronden. Kak, da’s nog best een eindje. Maar er is geen weg terug, het gat is te groot om op te geven. Eerdere wedstrijden schieten me te binnen; waarin ik, soms met anderen, eveneens de stoute schoenen aantrok en op pad ging. Het lukte nog nooit. De bijbehorende opmerkingen over chasse patates (Ja Christiaan, ik heb er verdorie nog aan gedacht!). Ik maak me kwaad. Focus. Technisch proberen te blijven rijden. Recht zo die gaat! Nog vijf ronden. Zou het?! Het zál.

Trainers en ploeggenoten krijsen me door de laatste ronden. Met nog één ronde te gaan weet ik zeker dat het peloton me niet meer gaat pakken. Verrukt gooi ik twee armen los. Vandaag geen aardappeljacht! Melissa eindigt als zesde, en behoudt hiermee de leiding in het klassement. De snotverkouden Annelies wordt zeventiende.

Welke ijsbaan die in Alkmaar is, zal ik nu niet meer vergeten. Eindelijk bloemen en een envelopje. Dat zijn weer een paar keer boodschappen! Maar voorlopig geen pasta pesto, denk ik.

6Banen-Alkmaar-10-2.jpg..6Banen-Alkmaar-5-1.jpg....6Banen-Alkmaar-1-1.jpg..podiumAlkmaar2.png

Meer foto's, zie de foto-pagina op onze website...

Lees meer »

De afspraak voor deze wedstrijd was om te proberen dat er altijd iemand van ons in de kopgroep mee zou zitten. Roy, Niels, Mark, Cas, Koen en Joeri reden deze marathon, Victor en Jeroen reden de Eindhoven Troffee (langebaan)

Door Joeri Klous

Deze wedstrijd werd er hard gereden en er waren maar weinig rustmomenten. Dit soort wedstrijden zijn ontzettend leuk voor het publiek. Niemand kwam echt los om een rondje te pakken. Kopgroepjes kwamen hooguit 100m voor het peloton uit. Veel duw en trekwerk was het gevolg. Iets wat ik nog niet helemaal in de vingers heb......zou dit graag nog leren en wel zorgen dat de jury dit dan niet ziet.?

Ik heb diverse keren een poging gedaan om naar voren te rijden, mee te rijden met kopgroepjes maar helaas (teveel meters buitenom gereden, sorry Roy, zal erop gaan letten!) Naar het einde van de wedstrijd toe werd ik steeds actiever en was ik vaker voor in het peloton te zien. Met nog vijf ronden voor de boeg had ik besloten om zo hard mogelijk op kop van het peloton te gaan rijden om het gat naar het kopgroepje te dichten voor de sprinters van de ploeg. Helaas lukte dit niet en kostte deze inspannning mij ook de kop om nog even mee te sprinten voor het klassement.

Wat ik wel bijzonder vind: elke wedstrijd vinden ze het leuk om mijn naam te roepen door de speaker, hier in Hoorn wel meer dan 1 keer. Nu er maar een sport van maken om dat elke wedstrijd voor elkaar te krijgen?

Al met al is er door iedereen een zeer goede wedstrijd gereden, maar helaas zonder een (volgens mij wel verdiende) topnotering in de daguitslag. Niels start de volgende marathon wel gewoon weer in het oranje!!!!!

Volgende week hebben we een marathonloos weekend. 10 december hervatten we de competitie met een cupwedstrijd in Enschede.

Uitslag:
Niels: 10e
Mark: 12e
Koen: 25e
Cas: 37e
Joeri: 49e
Roy: 54e

15219994_1319523638093031_9196441125060846993_n-1.jpg
Foto door Ben van Trierum

Lees meer »

Haarlem zaterdagavond . De baan werd langzaam gevuld met publiek en er kwam zelfs een band liederen spelen. De sfeer zat er goed in, een en al gezelligheid.

Door Victor Ramler

De leider ( onze eigen Niels Immerzeel) van het klassement deed mee bij de A's, omdat het een doorstroom wedstrijd was. Daarom nam Koen de Best het peloton op sleeptouw na het klinken van het startsignaal. Na een stuk of 10 rondjes kwamen de eerste demarrages en al snel bleek het een zware en taaie koers te gaan worden. Aanval op aanval vanuit het peloton, keer op keer. De naturalicious groep met Jeroen en Victor deden actief mee en zaten continu voorin. Cas was ook regelmatig te vinden in de kopgroep en Koen zetten af en toe ook een demarrage in. Ja de mannen waren lekker bezig, maar van wegkomen was nog geen spraken.

Het peloton bleef goed tempo houden en met 25 rondjes voor het einde, zat iedereen nog bij elkaar. Zou het dan toch een massasprint gaan worden? Met nog 10 rondjes op de klok was er uiteindelijk een serieuze kopgroep ontstaan  van 4 man met onder andere Jeroen! Cas en Victor zaten nog voorin het peloton en probeerde te zorgen dat de kopgroep wegbleef. De kopgroep had wel een gat, maar het peloton reed goed door en even werd er gedacht dat ze het niet zouden halen. Met nog 1 rondje te gaan was het duidelijk dat het peloton de kopgroep niet meer kon inhalen. Jeroen ging het laatste rondje in en zat op de 2de plek, De commentator schreeuwde zijn naam, zou het hem lukken? Helaas had Jeroen zo'n actieve koers gereden dat de wedstrijd 150m te lang duurde en van kramp en vermoeidheid ging hij ten gronde, alles gegeven.

De massasprint van het peloton was inmiddels ook al bezig en Cas en Victor zaten goed van voren. Het laatste rondjes kwamen ze van buitenom en pakten nog een hoop plekken. Uiteindelijk eindigde Cas als 9e en Victor als 7e. Koen eindigde na een mooie wedstrijd gereden te hebben midden in het peloton. Een wedstrijd met veel acties, demarrages en tragische valpartijen in de laatste bocht. Dat is marathon, een en al spektakel.

Lees meer »

Door Christoffel Hendriks

Het peloton zakt een beetje in dus ik schuif naar voren. Mijn techniek laat me in de steek, de poten zijn leeg. Het gaatje wat ik op het kleine groepje voor me heb krijg ik niet dichtgetrapt. Aan twee kanten wordt ik door rijders ingehaald. Ik kan alleen maar hopen dat Johan of Erik daarbij zit... Dit blijkt niet het geval, dit is mijn kopgroep. We hebben 1 regel in de ploeg: wat je ook doet, je lost never nooit niet uit de kopgroep. We gaan rond, maar het duurt een eeuwigheid. Als een dood vogeltje bereik ik het peloton, en alleen door de hulp van Johan en Erik haal ik de finish.

Haarlem, voor onze ploeg is het een beetje een tweede thuisbaan. Helemaal nu er geen ijs in Amsterdam lag. Het is de eerste doorstroomwedstrijd. Dat soort initiatieven zijn altijd aan onze ploeg besteed, met negen man staan we aan de start. Van deze negen wil ik de prestatie van Mark nog even benadrukken. Ik heb hem meerdere keren zien lossen, maar knokte zich elke keer terug en finisht gewoon tussen de A rijders van het uitgedunde peloton.

Al met al een prettig resultaat. Ik ben benieuwd wie van ons volgende week een rondje gaat pakken.

15109632_1312531068792288_1381393531615706208_n-1.jpg
Foto door Ben van Trierum

Lees meer »